Bij de zuidelijke toegang tot de Cava d'Ispica, in het zonovergoten landschap van Zuidoost-Sicilië, wordt een olijfgaard al vier generaties in alle rust verzorgd door dezelfde familie.

De overgrootvader kocht het land aan het begin van de twintigste eeuw. Een generatie later plantten de grootouders de olijfbomen die er vandaag nog staan. Er is meer dan een eeuw voorbijgegaan, maar de oudste bomen zijn nooit gerooid.

Vandaag zorgen de nakomelingen voor de olijfgaard. Ze planten nieuwe bomen tussen de oude, zodat verschillende generaties naast elkaar groeien. De oude bomen blijven deel uitmaken van het landschap van de familie. Hun aanwezigheid telt.

Olijventeelt is hier een lang gesprek tussen het land en de mensen die ervoor zorgen. Veel van het werk gebeurt in stilte, lang voor de oogst. In de winter worden de bomen zorgvuldig gesnoeid, tak voor tak, met een geoefend oog voor wat moet blijven en wat weg mag. Het is werk dat je niet terugziet in de fles, maar dat alles bepaalt wat er uiteindelijk in terechtkomt.

Er bestaat een oud Romeins gezegde over olijventeelt: de oogst begint bij de manier waarop je voor de boom zorgt.

Misschien is dat wat deze olijfgaard het meest kenmerkt. Niet alleen de olie die hij voortbrengt, maar het geduld erachter. Vier generaties handen, oude bomen die nog in dezelfde grond wortelen, en de keuze om de olijfgaard op zijn eigen tempo te laten groeien.

Sommige dingen worden beter als je ze de tijd geeft.