In Modena staat een achttiende-eeuws lusthuis in de hertogelijke tuinen: de Palazzina Ducale Estense.

Daar werd gedanst en gegeten. Van dat gebouw komt de naam, en de tekening ervan staat op elk etiket. Het werk zelf gebeurt op de boerderij, tussen de eigen wijngaarden. In september en oktober worden Trebbiano en Lambrusco met de hand geplukt, op het moment dat suiker en zuur in evenwicht zijn. De trossen gaan zacht door de pers, zonder de pitten en de steeltjes mee te knijpen. Binnen een dag staat de most op open vuur, zesendertig tot achtenveertig uur lang, tot hij ongeveer tot de helft is ingekookt. Daarna mag hij rusten tot januari.

Dan begint het wachten. De most gaat in een batterij vaten die steeds kleiner worden, van honderdtachtig tot tien liter, elk van een andere houtsoort: eik, es, jeneverbes, kers, moerbei, kastanje. De vaten staan onder het dak, waar de zomers heet zijn en de winters koud, en ze blijven open zodat er langzaam water verdampt. Elke winter, als de kou het werk stillegt, gaat de inhoud van het grotere vat over in het kleinere.

Een keer per jaar wordt elk vat geproefd. Een glazen pipet, een kaars erachter om de kleur te zien, een porseleinen lepel omdat die niets aan de smaak verandert. Pas daarna gaat er iets op fles.